“เฮือนสุนทรี”  ตอนบุกเบิกนี่แทบขาดใจ บ้านหลังนี้เก่ามาก เพราะเป็นบ้านร้างมาเป็นแรมปี  เราจัดการตกแต่งร้าน เราในที่นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก สุนทรี เวชานนท์   เธอทำทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด ทาสีเอง ติดรูปเอง ตอกตะปูเอง เช้ามาก็มานั่งเลื่อยไม้อยู่คนเดียว หมายจะเร่งงานให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน

พอร้านเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง  เราก็กำหนดสี วางแปลน  ตกแต่งร้าน ดูรายเอียดทุกกระเบียดนิ้ว  ดอกไม้สดจะต้องมีประดับไว้ทุกคืน  เวลาแขกเดินเข้ามาจะได้ผ่อนคลายสดชื่น เวทีที่จะใช้ร้องเพลงต้องดีไซน์ให้แขกมองเห็นเราทุกสายตาจุดที่เรานั่งก็ต้องสามารถมองเห็นแขกได้ด้วย  เรื่องสำคัญที่จะขาดไม่ได้คือเวลาร้องเพลงเราต้องมองเห็นแม่น้ำปิง  ถือว่าการจัดวางตรงนี้คือศิลปะแขนงหนึ่ง ซึ่งต้องมีการวางแผนแบบประณีต เพราะคนกำลังจะเข้ามาฟังศิลปะของเรา  

          จากวันนั้น..การเรียนรู้ก่อรากฐานให้เธอ สร้างฐานะตัวเองให้เติบใหญ่ ภายใต้ประสบการณ์ตรง  และการบริหารงานด้วยความรู้จากมหาวิทยาลัยในชีวิตจริง

          “การที่ร้านเราอยู่ได้ เพราะชื่อ เพราะบริการ เพราะทุกอย่าง เพราะศรัทธาเชื่อมั่นของเรา หัวใจเราสู้อย่างไม่ยอมแพ้  สิ่งที่เปิดขึ้นทั้งหมด ไม่ใช่โชคช่วย  มันมาจากแรงกายทั้งสิ้น ความที่เราเคยทำงานโรงแรม ก็เลยมีความรู้ตรงนี้บ้าง กอรปกับตอนเป็นแม่บ้านก็มีภาคปฏิบัติอยู่ทุกวัน  ก็เลยนำมาประยุกต์เข้ากับการทำงาน”

          นี่เป็นเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ในหน้าแห่งความเป็นมาและเป็นไป ของ “เฮือนสุนทรี” เท่านั้น  

คุณสุนทรี  เวชานนท์

บรรยากาศภายใน "เฮือนสุนทรี"

มุมโตกบริเวณระเบียง