คอนเสิร์ตมาลีฮวนน่า  พันธุ์เล ๑๐๐๐ โล พรรลำ 22 ส.ค. 52

เจ้าแม่วังบุปผา เอ๊ย เจ้าแม่เพลงเมืองคนงามเป็นแขกรับเชิญ ร้องเพลง เรือน้อย กับมะเมียะ

ตามติดเก็บภาพมาฝาก ช่วงก่อนคอนเสิร์ตเริ่ม ในคอนเสิร์ต ส่วนเก็บตกหลังคอนเสิร์ต อดเพราะหาตัวคนงามทรามเชยไม่เจอ มารู้ทีหลังว่าไปให้สัมภาษณ์อยู่ในห้องใต้ดิน ทำเอางอนอยู่พักใหญ่เพราะเดินตามหาจนหอประชุมธรรมศาสตร์สึกเป็นรอยตามทางเดิน เพราะจะได้เก็บรูปหลังคอนเสิร์ต

--------------------------------------------------------------------

ช่อดอกไม้ จากพวกเรา พี่ๆน้องๆ ที่มอบเพื่อเป็นกำลังใจให้กับพี่แอ๊ด เธอชอบมากๆ ตอนที่ได้รับยิ้มกว้าง ทำตาโตเป็นประกายวิบวับแข่งกับแสงสะท้อนของกากเพชรที่โปรยบนดอกไม้ ประกายไหนเล่าจะสู้ประกายตาแห่งความสุขของพี่สาวคนงามได้ จริงไหม?

พี่สาวคนงามมาในเสื้อคอปิดสีดำตัวยาวลายดอกไม้ ผมยาวดำขลับถูกเกล้าไว้อย่างที่คุ้นตา นุ่งซิ่นสีดำ ยืนร่างสูงโปร่งบนรองเท้าส้นสูงสีดำ ที่ประตูทางเข้าด้านข้างหอประชุม เห็นเพียงแว๊บแรกคนสายตาสั้นอย่างเราแม้มองอยู่ไกลๆ ก็ยังจำได้ว่าเป็นพี่สาวคนงาม

หลังจากทักทายและแอบงอนกันตามประสาพี่น้อง ทีมงานมาเชิญไปแต่งหน้าเพื่อเตรียมขึ้นร้องเพลง เลยย่องตามไปดู วันนี้ช่างแต่งหน้าแต่งโทนมืดไป พอแต่งหน้าเสร็จเลยได้คุยกันนิดหน่อย งานพี่แอ๊ดยุ่งมาก หน้าเหนื่อย เสียงเหนื่อย แต่ก็มีความสุขที่จะได้มาร้องเพลงวันนี้ มีความสุขที่จะได้เจอแฟนเพลง คุยได้แป๊ปเดียวนึกได้ว่าพี่แอ๊ดไม่มีดอกไม้เหน็บผม เตรียมแคทลียาไปให้แต่ไม่ถูกใจเลยต้องแจ้นไปกระโดดเก็บดอกลั่นทมสีขาวริมสนามฟุตบอล หน้าคณะวารสารฯ ต้นเดิมที่เคยไปเก็บมาให้พี่แอ๊ดเหน็บผมเวลามีคอนเสิร์ตที่นี่ วิ่งเอาดอกลั่นทมกลับมาให้ ก็ยังเห็นเธอถือช่อดอกไม้ไว้ในมือไม่ยอมวาง หมุนเล่นไปมา พลิกดูซ้ายทีขวาที เห็นแล้วก็ชื่นใจที่เธอชอบ

หลังจากดูแลความเรียบร้อยในเบื้องต้น ก็ออกจากห้องพักของนักร้องออกมาเตรียมตัวหามุมถ่ายรูป ในที่สุดก็ได้เข้าไปอยู่ในหลุมหน้าเวที ที่พวกกล้องวีดีโอวางดอลลี่ ไปแอบขอพื้นที่เล็กๆ เพื่อถ่ายภาพ ช่างวิดีโอบอกแค่ระวังอย่าบังมุมกล้องก็พอ ถ้าใครเคยไปหอประชุมใหญ่ ของธรรมศาสตร์ก็จะรู้ว่าหลุมมันลึกขนาดไหน ถึงจะลำบากเรื่องคอยระวังมุมกล้องวิดีโอ แต่ก็สะดวกกว่าที่จะไปเกาะอยู่ตรงขอบหน้าเวทีเพื่อถ่ายรูป เพราะถ่ายทีไรตะคริวกินทุกที คือมันต้องคอยย่อเพื่อไม่ให้หัวเราบังคนที่ดูคอนเสิร์ตอยู่ด้านหลัง

คอนเสิร์ตเริ่ม อ.ไข่ มาลีฮวนน่าออกมาเบิกโรง ถ่ายรูปมานิดหน่อย แต่คิดว่าคนบ้านนี้อยากจะดูรูปพี่แอ๊ดมากกว่า เลยขออนุญาตไม่แปะรูปอ.ไข่ และศิลปินท่านอื่นๆ

ก่อนหน้าจะลงหลุม (ดอลลี่) ไปดูคิวการแสดงจะได้รู้ว่าพี่แอ๊ดอยู่คิวไหน จะได้เตรียมตัวถูก พอได้เวลา ไฟเวทีเฟดออกจนเกือบมืดสนิท เห็นร่างโปร่งชินตาเดินมาอยู่กลางเวที ไม่ต้องบอกคงจะรู้ว่าคือใคร

"เรือน้อยล่องลอยกลางสายน้ำไหล ลำเรือทำด้วยไม้ไผ่และใบทำด้วยใบตอง คือความเรียบง่าย ล่องไหลไปตามครรลอง ..."  เสียงหวานแว่วกังวานขึ้น สาวเหนือคนงามร้องเพลงใต้อย่างกลมกลืน งาม ง่าย เสียงเพลงไม่มีเส้นแบ่งกันสิ่งใดๆทั้งปวง นึกแปลกใจกับพี่แอ๊ดวันนี้ เสียงตอนที่คุยกันบอกถึงความเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้า แต่เมื่อถึงเวลา มีเสียงหวานๆ มาขับเพลงกล่อมโลกได้เหมือนเนรมิต จากเรือน้อยที่เรียกเสียงปรบมือ  ต่อด้วยมะเมียะ

แขกรับเชิญวันนี้เป็นคนต้นฉบับของ อ.ไข่ทุกคน พี่แอ๊ดคือ คนต้นฉบับแห่งน้ำปิง

พี่แอ๊ดกล่อมผู้ฟังด้วยเสียงกังสดาลแก้ว ความสง่างาม ร้อยเรียงไปกับบทเพลงที่คุ้นหู

เวทีนี้จัดแสงไม่สวยเท่าไหร่ ลงสีม่วงกับเหลือง พอมาเจอโทนดำยิ่งมืดไปกันใหญ่

บทเพลงสุดท้ายของค่ำคืน "แสงจันทร์" 

คอนเสิร์ตจบ เดินตามหาพี่แอ๊ด หาไม่เจอสักทีเลยกลับบ้าน รอพี่แอ๊ดคอนเฟิร์มงานวันรุ่งขึ้น

กลับถึงบ้านตีหนึ่งกว่าๆ จิ้มโทรศัพท์ไปหาพี่สาวคนงาม ไร้เสียงตอบรับ เลยอาบน้ำเข้านอน หมายใจว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาค่อยโทรหาอีกที หรือไม่พี่สาวก็คงโทรกลับมาหาเอง

วันรุ่งขึ้น สิบโมงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เสียงตามสายขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ที่ไม่ได้รับสายเมื่อคืน เพราะยุ่งอยู่กับการสัมภาษณ์ แถมด้วยข่าวร้ายตามมาติดๆ ว่า งานที่สวนสันติแคนเซิล และพี่แอ๊ดต้องบินกลับวันอาทิตย์ มิตติ้งที่จะมีก็ต้องแคนเซิล

เมื่อคืนพี่แอ๊ดรอผู้จัดงานทางสวนสันติฯ คอนเฟิร์มงาน แต่แล้วเค้าโทรมาแคนเซิลด้วยเหตุผลภายใน งานจึงพักไว้ก่อน พี่แอ๊ดโทรบอกลานนาตั้งเกือบตีสองว่าไม่ต้องลงมา เพราะงานแคนเซิล ลุงเนาว์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ มาจากเมืองกาญฯ เพราะจะมางานที่สวนสันติฯ  เลยแวะมาช่วยงานพี่ๆ น้องๆ ที่คอนเสิร์ตนี้ แต่งานหลักที่ตั้งใจมากลับแคนเซิล  คนฟังพอรู้แบบนี้จากที่งอนเลยเข้าใจ

พี่แอ๊ดรู้สึกแย่มากๆ ที่ต้องแคนเซิลงานมีตติ้ง เพราะเธอตั้งใจอยากจะมาทานข้าวกับแฟนคลับ ยิ่งพอบอกไปว่าแต่ละคนดีใจและตื่นเต้นมากๆ เตรียมอะไรไว้ให้พี่แอ๊ดเยอะแยะ  เธอเลยเสียใจหนักกว่าเดิม เลยบอกกับเธอว่าเดี๋ยวจะแวะเข้าไปหาที่โรงแรมละกัน เอาของที่เตรียมไว้ไปให้ เสื้อที่เราทำกัน หนังสือทำมือ  พอถึงโรงแรมที่พี่แอ๊ดพัก พี่สาวลงมารออยู่ที่ล๊อบบี้แล้ว เลยชวนกันหม่ำมื้อเช้าเมื่อเวลาเที่ยงวัน ให้เสื้อกับหนังสือทำมือไป รอยยิ้มกว้างๆ พรายอยู่บนหน้าและดวงตาสดใส "เดี๋ยวจะเอาหนังสือทำมือไปอ่านบนเครื่อง" เสียงหวานๆ ลอดมาจากริมฝีปากงาม  มื้อแรกของวันผ่านพ้นไป พี่แอ๊ดฝากของขวัญมาขอโทษที่ต้องแคนเซิลมีตติ้งครั้งนี้ แล้วก็ไปส่งพี่แอ๊ดที่สุวรรณภูมิ

พี่แอ๊ดฝากบอกว่า ไว้คราวหน้าลงมาบางกอกค่อยมีมีตติ้งใหม่ หรือไม่ก็ไปจัดมีตติ้งกันที่ร้านก็ได้ และเธอยังฝากความรัก คิดถึง และห่วงใยมาถึงแฟนคลับทุกๆคน

ปล. ของฝากจากพี่แอ๊ด สำหรับ พี่ดา เฟิร์น ศิ  โอ๋ เฮง มิ้นท์ อยู่ที่เปิ้น ว่างเมื่อไหร่ก็แวะมาเอาไปเน้อ

ปล 1. พี่แอ๊ดฝากมาขอบคุณเรื่องของที่เตรียมไว้ให้  ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ เสื้อ หนังสือทำมือ 

ปล 2. เธอชอบช่อดอกไม้มากๆ มีแต่คนชมว่าสวย

ขอบคุณคะ หนูเปิ้นฯ

ที่เอาภาพสวยๆงามๆมาฝาก คนที่ไม่ได้ไป

บรรยายเหมือนได้ไปนั่งอยู่ข้างเวทีคอนเสิร์ตเลยล่ะ

ช่อดอกไม้สวยเหมือนคนถือ    ดูเมื่อไหร่เมื่อนั้น ถ้าได้ขึ้นเวที พี่แอ๊ด ช่างสง่างามจริงๆ 

เหมือนแว่วๆว่า อาจจะทำเป็น วีซีดี  ถ้าออกมาจริง ก็จะขอรอละกัน

พี่เปิ้นฯเจ้า....

     ขอบคุณสำหรับรูปที่เก็บมาฝากกัน......

ทั้งคน ทั้งดอกไม้...สวยจังเลย....

พี่เปิ้นฯ บรรยายได้เห็นภาพมาก โดยเฉพาะเวลาที่ คุณสุนทรีเธอชอบใจอะไร

แทบไม่ต้องพูดเลย....ให้ดูที่สายตา....จะมีประกาย...วิบวับจริง ๆ

....

พูดแล้ว "คิดถึงคุณสุนทรี" จัง

เก็บของ...กลับไปหาดีกว่า.....55555

รับของฝากของป้าแอ๊ด จากพี่เปิ้นบอกว่าจะมาขอมาแล้วนะคะ

ของน่ารักมากเลย...เป็น"หัวใจ"ของป้าแอ๊ดใส่กล่องมาให้มิ้นท์

กร๊ากกกๆๆๆๆ  อิอิ ล้อเล่นก๊าบ (ไม่เล่นและ เด๋วโดนเตะ...กลัว)

...ประทับใจมากค่ะ กับสิ่งของที่ได้รับ มีคุณค่าทางจิตใจเป็นอย่างยิ่ง

ยังไงต้องขอขอบคุงมากๆๆๆๆๆ เลยกั๊บ สำหรับผู้ให้ และผู้นำมาให้

ขอบคุงก๊าบบบบบบบ

ขอบคุณนะคะ...พี่แอ๊ด พี่จิ๋ม และพี่เปิ้นบอกว่าฯ

ได้รับแล้วเหมือนกัน ประทับใจมากเลยค่ะ

เป็นสิ่งของที่ถูกใจและมีคุณค่าทางใจมากกกกๆๆๆๆๆ

โดยเฉพาะคำนี้ "ดูแลหัวใจตัวเองให้อบอุ่นเสมอ...นะเจ้า"

ชอบบบบบบบบบบบ

นึกถึงเจ้าของคำนี้เสมอค่ะ

เออ!!!

แล้วจะไปเอาเมื่อไหร่ดีเนี่ย ระยะนี้ไม่ค่อยมีเวลาเลย

ขอฝากไว้ก่อนนะคะน้องเปิ้นฯ

เฮ้อเห็นแล้วก็ยิ้มหน้าบานอยู่หน้าคอม

เสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย และเสียดายที่ไม่มีมีตติ้ง

(ยิ้มจนเมื่อยปากแล้ว)

พี่ดา

ว่างเมื่อไหร่ค่อยแวะมาเอาก็ได้ จะเก็บไว้ให้

น้องเอง

รีบกลับมาจิ คิดถุงจาแย่แว้ว

เฮง ,มิ้นท์

เก็บเอาไปฝันเอาไปเพ้อหรือเปล่าเนี่ย 

-----------------------------------------------------------------

อ๊อฟ  แป้ง

จะให้ส่งเสื้อไปให้ในชื่ออะไรจ๊ะ ให้แต่ที่อยู่เท่านั้นขอชื่อด้วย

ลงคลิปให้ดูชั่วคราว ใครอยากดูรีบดู เพราะคอนเสิร์ตนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวอร์นเนอร์ มิวสิค และคาดว่าจะจัดจำหน่ายในเวลาอันใกล้นี้ด้วย ดังนั้นเลยเอามาลงให้สมาชิกที่ไม่ได้ไปดู มาดูเล่นๆ กันก่อน

เอาหน้าตาของหนังสือทำมือมาให้ดู ว่าหน้าตาเป็นแบบนี้ หนังสือที่พวกเรามีส่วนร่วมช่วยกันทำขึ้นมา

ส่วนรูปนี้มีเรื่องฮาๆ เล่า แต่อุบไว้ก่อนเพราะดูแล้วท่าทางสมาชิกเหงาหงอย เงียบสงบกันเหลือเกิน

อะแห่มๆ  พี่เปิ้น จะแย่งป้าแอดกินไหมเนี่ย ดูจากท่าทางแล้วคงกินข้าวกัยสนุกเนาะ

(พุดแล้วหิวขึ้นมาทันใด)

ที่อยู่ให้ไว้ แต่ดันลือม ชื่อซะงั้นๆๆ

เอิ๊กๆๆ   ตามนี้ครับ   ชยพล   เทอดเกียรติตน   

ครับผมมม   แล้วจะรออนะครับบบ

วันหลังนัดมิทติ้งที่ร้านก้ดีคับ   จะได้ไปแอ่ววหา

อาทิตย์ก่อนลงไปเชียงใหม่ ไม่ได้แวะเข้าไป มีเรื่องตลกเล่าเยอะแยะ

เพราะไปไม่ถึงร้านสักกำ  สี่ล้อแดง พาหลงรอบเวียงอี้หวะ    

ในฐานะเป็นโชเฟอร์มือใหม่  อ๊อฟทนไม่ไหว ไปนั่งคุมโชเฟรอร์เหมารถกันไป

ตลกมากกก  แต่เสียดาย ไม่ได้ไปหาป้าแอดอ่า

แต่เห็น เพลงหมีแพนด้าน้อยตี้ สวนสัตว์  เลื่อมกรอบทอง อยู่ในห้องซาวร์นั้น ตี้ป้าแอ๊ดเอามาเดือนก่อน

เห็นแล้วก็อุ่นใจ  แม่มะได้ไปแอ่วเฮือนสักกำอ่า

แหะๆลืมชื่อหรอเนี่ย

สุภาวดี   ชาตวิทยา เจ้าค่ะ

ขอบคุณสำหรับของฝากจากป้าแอ๊ดค่ะ...

แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ไปรับเลยค่ะ...

ฝากพี่เปิ้นเก็บไว้ให้ก่อนนะคะ...

อ๊อฟ...

ไปหาน้องแพนด้ายักษ์ของพี่แล้ว...แล้วไหนบอกว่าจะไปหาหลิน....ด้วยไง...