“นี่.....แอ๊ด แม่สุภาว์ เทวกุล ชวนทำละครโทรทัศน์การกุศล แอ๊ดเป็นนางเอก ผมเขียนบท มีบทต้องร้องเพลงและร้องไห้ไปด้วยนะ”  “เหยื่อ”  คือชื่อละครการกุศลเรื่องนี้ ละครจบในตอนเดียว แต่ทุบเปรี้ยงตรงประเด็น “คนด้อยการศึกษาย่อมเป็นเหยื่อของสังคม”

ผมในที่นี้คือ มานิด อัชวงศ์  และละครที่พูดถึงคือ ละครทีวีช่อง ๘ ลำปาง เป็นละครการกุศลที่มานิดทั้งเขียนบทและกำกับ และต้องกำหนดตัวแสดงเองด้วย นักแสดงกิตติมศักดิ์ทุกคน 

ละครการกุศลของ “สมาคมส่งเสริมการศึกษาในถิ่นทุรกันดาร ในอุปถัมภ์สมเด็จย่า ฯ “ เป็นละครที่ได้รับการกล่าวขานมาก เพราะโปรโมทดี เรตติ้งดีมากเพราะ “เป็นละครที่รวมคนดังเป็นนักแสดง ทุกคนเป็นคนดังหมด”  ซ้อมกันล่วงหน้าเป็นเดือน ก็เล่นปิดห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมชั้นหนึ่ง ซ้อมเล็ก ซ้อมใหญ่ ซ้อมกลาง ซ้อมจริง หลายครั้งมาก นักแสดงทุกคนทุ่มให้เวลา ให้ความร่วมมือเต็มที่ แอบซ้อมแอบต่อบทกันเองอยู่บ่อย ๆ   ทุกคนทำงานเต็มที่  ตีบทแตก จำบทแม่น การแสดงเลื่อนไหล ได้จังหวะตามอารมณ์

จรัล –เกษม มโนเพ็ชร เล่นเป็นนักร้องโฟล์คซอง

สมพร โหมานันท์ เล่นเป็นนักอิเล็กโทนประจำร้านอาหาร

ผู้จัดการโรงแรมรินคำ ฟ้าลั่น ชุมฉาย ณ อยุธยา เล่นเป็นผู้ร้าย

ผู้จัดการโรงแรมเชียงอินทร์ จินต์ กุสุมารพันธ์ เล่นเป็นผู้ช่วยผู้ร้าย

สมจิตต์ พนมวัน ณ อยุธยา  ผู้จัดการโรงแรมพรพิงค์  เล่นเป็นกัปตันร้านอาหาร 

ผู้จัดการธนาคาร หลายสาขาเล่นเป็นตัวประกอบ

สุนทรี เวชานนท์  แสดงเป็นสาวน้อย ผู้ด้อยการศึกษา หาเลี้ยงชีพด้วยการ เดินขายพวงมาลัยดอกมะลิ ตามร้านอาหาร  ผู้ตกเป็น “เหยื่อ” ของสังคม

            คืนนี้ สุนทรี เวชานนท์ แสดงได้ดีเหลือเกิน สมบทบาท ร้องเพลงไปร้องไห้ไป แถมจบด้วย บทพูดแบบยาวเหยียด

อยากดูเหมือนกันอ่า

พี่แอ๊ดสมัยสาวจี๋

อ้อนแอ้นเจงๆ

-ลิงป่วน-

อยากดูเหมือนกัน

  แต่ว่า WEBMONTER  ของเว็บนี้เค้าเก่งอยู่นะ 

เดี๋ยวเค้าคงหามาให้เราดูกันจนได้

ใช่ไหมค๊า คุณ WEBMONTER 

ลิงป่วนเค้าอยากดู  หามาเร็ว